Als marktverkoper op festivals werkte ik een beetje achter de schermen. Maar in het echte backstagegebied mocht ik niet komen. Nee, geen glitter en glamour voor mij. Geen speciale plekken waar ik kon relaxen en geen speciale sanitaire voorzieningen. Op de grotere festivals waren er wel gebieden waar werknemers konden kamperen en douchen. Maar op de wat minder grote festivals moest ik slapen en plassen waar de festivalgangers dat ook doen. Hoewel het daar best gezellig kon zijn, was het niet bevorderlijk voor mijn energiepeil. En ja, omdat het voor mij toch gewoon werk was, was een beetje nachtrust wel gewenst.
Maar soms was het wel de moeite waard om op het festivalterrein te blijven. Ik herinner me Pinkpop 2017. Nog voordat de bezoekers het terrein op mochten, was ik met mijn partner bezig om het winkeltje weer netjes te maken. Tot ik op een gegeven moment heerlijke gitaren van het hoofdpodium hoorde komen. De soundcheck was begonnen. Die gitaren klonken zo fijn en gingen zo lang door, dat het me nieuwsgierig maakte. Ik liep via het bijna lege terrein naar het podium toe. Heel dichtbij kwam ik niet, want het voorste gedeelte was afgesloten. Maar toch herkende ik de mannen van Kings of Léon. Hoe heerlijk stonden zij te jammen. En wat bijzonder was het dat ik bijna de enige toeschouwer was.
Ik ben menigmaal wakker gemaakt door een soundcheck. Zeker geen onplezierige manier van wakker worden. Zelfs op Graspop, hoewel je daar veel muzikaal geweld verwacht, kwamen er heerlijke gitaarsolo’s naar me toe gewaaid. Totdat de zanger ook zijn geluid wilde testen, toen was het over met de pret. Het fijnst wakker worden was misschien toch wel op Retropop – tegenwoordig Hello Festival – met de zwoele geluiden van Bryan Ferry. Ik moet eerlijk bekennen dat ik bijna geen muziek van hem ken, behalve ‘Avalon’ van de toenmalige band Roxy Music. Maar met, zoals mijn partner het noemde, zijn slaapkamerstem was het relaxed wakker worden.
